Alle informatie over Kittens, Mijn Kitten.nl

  • Vergroot letter grootte
  • Standaard letter grootte
  • Verklein letter grootte
Home Ingezonden: Waarom verzekeren?

In gezonden artikel. Heeft u ook een verhaal dat u wilt delen met Mijn Kitten neemt u dan contact op met ons via het contact formulier. Wij plaatsen dan uw artikel online. Onderstaand artikel is ingezonden door Kyara 

Wilt u eerst weten wat het kost om uw kat te verzekeren? Klik hier: Premie berekenen

What ever it takes,

 

Dit verhaal gaat over hoe belangrijk een dierverzekering is. Belangrijk voor  je dier maar ook voor je zelf.

Je wilt je dier het beste geven van wat je maar te bieden hebt. Met een verzekering heb je meer te bieden, dat is een feit. Ik heb mijn beide katten verzekerd voor ieders 110 euro per jaar dus totaal 220 euro. (bereken hier wat het u kost: Premie berekenen)

Dit klinkt veel… maar het is niets vergeleken met wat ik al uit gegeven heb voor hun zorg, namelijk ruim 1000 euro.

Dit had ik nooit in mijn eentje kunnen betalen dus ik ben erg blij met mijn verzekering.

Want zonder de goede zorgen (en zonder de verzekering) weet ik niet of ik nog wel 2 katten had.

Mijn naam is Kyara en ik ben in het bezit van 2 lieve eigenzinnige eigenwijze en levende katten. Dit allemaal mede dankzij mijn dierverzekering.

 

Mijn verhaal,

Mijn naam is Kyara 21 jaar en woon sinds anderhalf jaar samen met mijn vriend. Ik had het woord kat wel eens laten vallen maar daar werd niet echt gehoor aan gegeven. De moed had ik dus maar opgegeven, geen huisdier voor ons voorlopig.

Gelukkig hadden de muren oren en kreeg ik op mijn verjaardag van mijn schoonouders, schoonzus en vriend 2 kleine kittens. Dolgelukkig was ik, 2 kleine kittens bij ons en in ons huisje…. heerlijk. Maar we moesten natuurlijk nog wel even wachten want ze waren net geboren. Een paar weken later hebben we toch maar even gebeld naar het adresje waar ze geboren waren om te vragen of we niet even op kraamvisite mochten komen. Dat mocht en we gingen meteen. Bij binnen komst was mijn gevoel niet al te goed. Het stonk er in huis, er waren veel te veel dieren daar, het was er vies, onhygiënisch en ga zo maar door. Het was zelfs zo erg dat ik niet eens durfde om daar op de bank te zitten. Maar wat waren de kittens schattig!! Ik had zelfs al namen bedacht: Jikke en Fedde. Toen we op het punt stonden om weer weg te gaan wou de vrouw van het huis een afspraak maken wanneer we de kittens kwamen ophalen. Omdat mijn gevoel gewoonweg niet goed was heb ik het zo vroeg mogelijk gepland en ze dus ook met 6weken daar weggehaald. Achteraf maar goed anders hadden ze het in eerste instantie niet overleefd.

 

De dag nadat we ze op hadden gehaald hadden we een afspraak bij de dierenarts. Dit omdat ik mij grote zorgen maakte over de gezondheid van de kittens omdat waar ze vandaan kwamen het alles behalve schoon was. Mijn voorgevoel klopte want ze hadden al het een en ander onder de leden: Oormijt, vlooien, wormen en ze waren erg mager, ondervoed en uitgedroogd. Fedde was die dag 240 gram en Jikke 300 gram terwijl ze dan al bijna een kilo mogen wegen. We hebben medicijnen meegekregen en een vervolg afspraak gemaakt. Bij thuiskomst heb ik direct een verzekering afgesloten. Samen hadden we het er al eerder overgehad maar daar kwam uit om het maar niet te doen, 220 euro is veel geld. Mijn gevoel overmeesterde alles, ik moest het gewoon doen, het gevoel was niet best. En tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik die keuze heb gemaakt. Er kwamen nog meer afspraken, en dan praat ik nu alleen over Jikke. Fedde deed het erg goed, heeft alleen erg ondergewicht gehad en een lichte oorontsteking. Met Jikke daarin tegen zijn we er nu nog niet helemaal. De vervolg afspraak kwam eerder al gepland. Jikke wou niet drinken, eten wel maar drinken niet. Dwangmatig hebben we hem met een spuitje drinken gegeven want alle andere trucjes werkte niet. De dierenarts heeft ons toen een medicijn meegegeven wat er voor zorgt dat Jikke in ieder geval vitamines e.d. binnenkreeg en ook ander voer, door ons ook wel ‘Opfokvoer’ genoemd omdat er zoveel koolhydraten enz. in zitten. De tijd ernaar ging eigenlijk wel goed, Jikke begon weer te drinken en begon langzaam aan te komen. Helaas niet voor lang want hij liet het eten al snel weer staan en trok zich terug op stille plekjes in het huis. Ook viel het ons op dat hij last had van traan oogjes. In de auto en na de dierenarts, na onderzoek dacht de arts dat Jikke misschien last had van niesziekte, helemaal zeker kon hij het niet zeggen omdat Jikke niet alle symptomen had. Voor de zekerheid toch maar antibiotica gekregen en moesten laten weten of het beter ging. Gelukkig was dit ook het geval en hadden we weer een gelukkig katje. Tot een week later toen ging het bergafwaarts. Jikke kreeg namelijk  een hele dikke buik, hielt op met groeien, wou niet meer eten, wou niet meer drinken en spelen was al helemaal niet aan de orde. Hup maar weer naar de dierenarts. De dierenarts had Jikke weer onderzocht en dacht aan FIB (dodelijke katten ziekte waar niets meer aan te doen is) helemaal zeker wist hij het niet. Voor meer duidelijkheid konden we kiezen voor een echo-onderzoek op zijn buik (100% weet je het dan nog niet want dat kan alleen getest worden op het dode dier). Hiervoor hebben we een afspraak gemaakt omdat we allebei zoveel mogelijk zekerheid willen hebben. Uit de echo kwam dat Jikke geen FIB heeft maar last van de darmen, wat het precies was konden ze niet zeggen en dus hebben we gekozen om zijn ontlasting te laten onderzoeken. 10 dagen later hebben we daarvan bericht gekregen, Jikke had een parasiet in zijn darmen en dat kan met een simpel kuurtje worden opgelost. Alleen het kuurtje was niet zo simpel. Het heeft heel wat moeite gekost om het bij Jikke naar binnen te krijgen, op z’n laatst zo erg dat we hem met ons tweeën  moesten vast houden en een van ons het spuitje met vloeistof het in zijn bek moest spuiten. Na het kuurtje ging het dit keer echt heel goed. Hij was weer lekker ondeugend, weer met Fedde aan het spelen, bijzonder hoog knuffel gehalte gekregen en eetlust voor 10! Maar helaas mocht dat niet lang meer zo zijn…. Hij kreeg een enorm opgeblazen buik en alles wat hij opat werd weer uitgekotst. De dierenarts zei dat hij verstopt zat en kreeg dus een klysma, er kwam zoveel ontlasting uit dat ik op een gegeven moment dacht: is dit echt een kitten en geen labrador?? Maar niet veel later zat hij weer vast, en nog geen 4dagen later weer. Bij de 3de keer had de dierenarst aan mij gevraagd of dat hij Jikke nog een klysma zou geven of dat we  foto’s zouden maken van zijn darmen. Ik koos voor het laatste want anders stond ik er met een paar dagen weer, en ik wil gewoon het beste voor hem: What ever it takes. Toen we samen de foto’s bekeken zag je ook dat hij enorm verstopt zat. De onlasting was al hard geworden en kon niet meer weg, volgende stap; onder narcose en het proberen weg te halen. Ik heb hem daar voor de 1ste keer achter moeten laten en dat deed zon zeer. Al die andere keren dat we weer naar de dierenarts moesten was al niet leuk en emotioneel. Maar toen ik hem daar alleen achter moest laten was wel zo erg, hoop dat ik dat niet meer hoef mee te maken. Gelukkig was alles goed gegaan en Jikke had zijn charmes al losgelaten op het dames personeel van de dierenkliniek. De volgende dag mochten we hem weer ophalen. We hebben laxeermiddel voor hem meegekregen en ISO-gel (soort kristal poeder dat er voor zorgt dat de ontlasting vocht vasthoud zodat het ontlasten beter gaat). Het gaat nu stukken beter met hem en hij komt gelukkig weer een beetje aan, we hebben zelfs al gezien dat hij weer begint te groeien.Dit laatste is nu 3 weken geleden en ze zijn nu beide 6maanden oud. Gelukkig gaat nu alles goed. De ISO-gel doet goed zijn werk er we zijn al 3 weken niet meer bij de dierenarts geweest. Hopelijk blijft dat zo.

 

 

Al deze bezoekjes die ik  in mijn verhaal heb verteld had ik niet zomaar kunnen doen zonder de verzekering. Natuurlijk had ik het dan ook gedaan, ik heb voor een huisdier gekozen dus dan zorg ik er ook voor What ever it takes. Maar dan ging het niet zo makkelijk als nu. Had ik misschien geld moeten lenen, of moeten vragen bij mijn ouders. Maar dat hoeft nu niet.

 Daarom is zo’n verzekering zo belangrijk. Belangrijk voor  uw dier, maar ook belangrijk voor u.

 

Kyara

Noot van MijnKitten.n. Wij danken Kyara voor haar verhaal. Wij willen benadrukken dat wij inhoudelijk niets hebben toegevoegd of verwijderd. Heeft u ook een verhaal, groot of klein, dat u wilt delen met de lezers: wij stellen dit zeer op prijs. Neemt u hiervoor contact met ons op via het contact formulier.

 

Breng uw stem uit.

100preclame